De Volkskrant

Eens trachtte ik met R. een kleinkunstduo op te zetten. R. was echter moeilijk tot daadwerkelijk repeteren of maken van nieuw werk te bewegen. Hij dacht alleen maar aan zaken als "promotie" en "onszelf verkopen", en wilde professioneel uitziend materiaal maken als een brochure en een band met demonstratie-opnamen. Want, zo zei hij, "Dan schieten ze niet in de lach als je uiteindelijk de gage noemt."

Een van zijn meesterplannen was in het vouwblad een lijst van mediacitaten over ons op te nemen. Zijn concept daarvan stond vol met zinnen als:

"De Volkskrant: P. en R. spelen de zaal volledig plat!"

In mijn naïviteit merkte ik op dat alle aanhalingen fictief waren, en we immers nog nooit opgetreden hadden met ons programma. Hoe dom van mij! Zuchtend over zoveel onbegrip legde R. uit dat ik er met zo'n mentaliteit nooit zou komen, en dat het geheel niet ter zake deed of de krantenkoppen echt waren. Het ging er slechts om de potentiële opdrachtgever te imponeren!

Toen ik voorzichtig vroeg of we geen problemen zouden krijgen door bestaande namen als "De Volkskrant" te gebruiken, lachte hij gehaaid en tikte tegen de zijkant van zijn neus: "Dacht je echt dat ik zo dom was! Nee P., we kunnen nooit last krijgen, want ik schrijf 'De Volkskrant' met een hoofdletter 'D'! Zelf noemen ze het 'de Volkskrant'! Ik gebruik dus geen geregistreerde merknaam. We spelen het zuiver!"

Ik dankte hem voor deze wijze les en vertrok. Van repeteren of optreden is het niet meer gekomen.

Ridder op de witte bril

Eens bezocht ik een gezin dat in een oude boerderij op het Groningse platteland woonde. De verbouwing was een meerjarig project. Zo ontbraken bijvoorbeeld de deuren van de W.C.'s.

Dit viel vooral op in de keuken, die ook tot eetkamer diende. Want een der W.C.'s grensde aan die keuken, zodat men al zittend op de eettafel uitkeek. Dit werd echter niet als een bezwaar gezien. Integendeel, de vrouw des huizes wou het zo laten, want nu kon ze als haar man tijdens de warme maaltijd een fax uit Darmstad versturen moest gezellig blijven doorpraten met haar ridder op de witte bril.

Een plezier doen

Het begint ermee dat ze hun vingers aflikken. Een voor een, met smakkende geluiden.

Dan halen ze mayonaise of sambal uit de pot met een stuk bestek dat ze al in hun mond gehad hebben. O, maar ze hebben het wel eerst netjes schoongelikt hoor. Of dat de hond laten doen.

En als ze op het toilet zitten laten ze gezellig de deur open staan. Dan kun je blijven praten, nietwaar?

Ook likken ze hun mes af. Door het tot aan het handvat in hun mond te steken en er weer langzaam uit te trekken, je aankijkend alsof ze zeggen willen: bedenk voor mij eens iets nóg smerigers om te doen.

Nou, ik weet wel wat. We kunnen ze in hun bek schijten. Of nee, toch maar niet. Want daar doen we ze waarschijnlijk nog een plezier mee ook.